إِذْ قَالَتِ امْرَأَةُ عِمْرَانَ رَبِّ إِنِّي نَذَرْتُ لَكَ مَا فِي بَطْنِي مُحَرَّرًا فَتَقَبَّلْ مِنِّي إِنَّكَ أَنْتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ ( 35 ) چون زنِ عمران گفت : « پروردگارا ، آنچه در شكم خود دارم نذر تو كردم تا آزاد شده [ از مشاغل دنيا وپرستشگر تو ] باشد پس ، از من بپذير كه تو خود شنواى دانايى . » ( 35 )